"Nie pójdę tam. A nawet jeśli pójdę, to tylko na chwilę. A jeśli ewentualnie zostanę dłużej, to i tak nie będę pić. A gdybym już piła - to malutko, żeby się nie upić. I będę bardzo liczyć na swoją słabą wolę."

Wczoraj - w trosce o tusz na moich rzęsach - musiałam kilka razy naprawdę szybko zamrugać, taki to był dzień, tacy to są ludzie. Bo jakbym nie zamrugała, to by mi się oczko rozmazało...

Wygląda na to, ze przez cały miniony tydzień byłam jakąś rzewną, niepewną cipką z Przemyśleniami. Na szczęście wraca mi ochota, by kogoś opierdolić.

Czasem myślę, że ludzie nie istnieli, dopóki ich nie poznałam.

Motto: już minęły dni tęczowe bez chmur, już minęły noce wypraw do gwiazd. Czyli imponderabilia i memorabilia. Impresje.

Uznajmy to za erratę do poprzedniej notki. Żeby jasność zapanowała w naszych sercach i umysłach. I wzajemna adoracja, oczywiście.

Każde spotkanie miało być tym ostatnim. Nie zawracałam sobie głowy zapamiętaniem imion ani twarzy, czytałam losowo wybrane meile i generowałam minimum wysiłku. Nie zamierzałam pozostawać w tym towarzystwie wzajemnej adoracji dłużej, niż to konieczne. Minęło osiem miesięcy, a ja wciąż to odkładam.

To był męcząc dzień. Wróciłam do Krakowa. Już tęsknię za Borzeną. Napisane tydzień temu.

… czyli siedem sposobów, by stać się ciekawym człowiekiem. Tylko dla prawdziwych nudziarzy.

To nie jest tak, ze nic się nie dzieje. Mogłabym opowiedzieć różne rzeczy, o tym jak nieszczęśliwym splotem zdarzeń przez dwa dni miałam dziewczynę albo jak po dwakroć prawie nie umarłam na śmierć (raz przez bombę w pociągu, a raz przez prawdziwe gniazdo prawdziwych szerszeni). Albo chociażby o tym, jak kot mi wskoczył do wanny. Wszystko jest ciekawsze od pasztetu. No, może poza drugim sezonem CSI: Las Vegas.